گالری مردگان به قلم زهرا رحمانی
پارت بیست و دوم :
آب داغ از روی شانههایش به پایین میلغزید و بخار، هوای حمام را سنگینتر میکرد. چشمانش را بست و اجازه داد اشک با آب قاطی شود. قطرات روی پوستش میغلتیدند، اما سرمایی درونش میدوید که هیچ حرارتی قادر به از بین بردنش نبود.
صدای چکیدن آب در کاشیها، در ذهنش مثل تپش قلبی آرام میماند. اما کمی بعد، میان آن صدا، چیزی شنید. یک صدای خفیف. یک زمزمه.
«مایا...»
خشکش زد. نفسش برید و اشک د
لطفا صبر کنید...
