عشق ممنوعه ی من به قلم مهشاد لسانی
پارت شصت و هفتم :
نفس نفس می زد و بچه گربه انگار زیر بغلش مرده بود.پشت سرش را نگاه کرد اما کسی نبود.انگار آن ناشناس رفته بود.نفسی به راحتی کشید.ریه هایش از هجوم هوای سرد می سوخت.آب دهانش را قورت داد و به زمین نیمه کاره ای که آهن پاره های ساختمانی توی آن بالا رفته بود،نگاه کرد.باز هم صدای ناله می آمد از توی ساختمان.داشت دیوانه می شد.سرش را گرفت و دوباره به ترانه زنگ زد.شارژش داشت تمام می شد.ماشینی رد شد اما او
لطفا صبر کنید...
شیوا
1وای چه ترسناک بود اینه می گن همه چی با هم میشه و آدم نمی دونه دو دیقه بعدش چی میشه این آرمین خیلی باحاله اما آدم می ترسه از اسمش