فیل و فنجان به قلم رویا یزدانپور
پارت صد و شانزده :
گره ی مشت هایم شل شده و اخم از صورتم رخت بست و جایش را به تعجب داد. دو پسر به دیدن من سریع به سمتم آمدند.
ـ استاد.
به نگاه سبزِ آشفته ی پسرک خیره شدم.
ـ امیر... تو.... اینجا؟
پسر دیگر بسیار آشنا بود اما او را به جا نیاوردم. پسری با قد بلند و چشم هایی به رنگ شب. سلامی آرام گفت و جوابش را همانگونه گرفت. دوباره نگاهم به امیر برگشت. لبخندی آشنا به صورت خسته و نگاه دردمندش زدم و دستم را سم
لطفا صبر کنید...
م
1یه لحظه از کمک به دیکران غافل نبوده ولی سه سال خواب باز زیاده،از پوران خبری نیست راستی؟