مغرور و عاشق به قلم نسترن شاکر
پارت صد و بیست و هشتم :
مرسل خان اخمهایش را در هم کشید و با صدایی که از آشفتگی میلرزید، گفت: «از حالا به بعد، من نه بزرگتر تو هستم، نه برادرزادهای به اسم هیراد دارم. همین الان از اینجا برو بیرون. بار گناهای تو انقدر سنگینه که میترسم آه اون دختر مظلوم، دامن من رو به خاطر همنشینی با تو بگیره. برو و دیگه هم اسمی از من نیار.»
هیراد از جا بلند شد و کنار مرسل خان رو کاناپه چرمی نشست. با دلخوری گفت: «عمو مرسل
لطفا صبر کنید...
