پارت هفتاد و پنجم :
باران سر بند آمدن نداشت.
حالا اردشیر شانه به شانه‌ی مهرخ، توی خیابان قدم می‌زد. همچنین سعادتی را باید به خواب می‌دید! هر چند که لب‌های اناری مهرخ، انگار به هم دوخته شده بودند. از همان حجره‌ی میرزا طیب، تا اینجا یک کلام حرف نزده بود. بُق کرده به روبرو نگاه می‌کرد. شبیه کسی که توی این دنیا نیست.
صدای اذان که توی خیابان پیچید، چشم‌های دخترک به سمت نایب چرخید.
لطفا صبر کنید...
