رعیت ارباب زاده به قلم زهرا خزائی
پارت صد و هشتاد و چهارم :
نیلوفر لبخند بی جونی نقش صورت اش شد و با انگشت اشک روی گونه اش رو پاک کرد و گفت:
_بهت اطمینان میکنم...
عقب عقب رفت و تکرار کرد:
آره...
آره بهت اطمینان میکنم..
دیگه باید برم حتما تاحالا مادرم فهمیده که توی جمع نیستم..
چشم روی هم گزاشتم و گفتم:
_برو عزیزدل اروان..برو...
نیلوفر رفت و باز من موندم با دنیای پراز تشبیه،من باید چیکار میکردم،خوشبحال نیلوفر که توی این اوضاع
لطفا صبر کنید...
