زمزمه در شب (جلد دوم) به قلم زهرا باقری
پارت چهل و هشتم :
تاریکی شب با وجود همه التماس‌هایی که توی دلم به خدا می‌کردم بالاخره کل جنگل و تو خودش گم کرد و وقتی راه افتادیم به طرف مسیری که الوا حدس می‌زد جاوید و سیاوش اونجا قایم شده باشن دیگه چشم چشمو نمی‌دید. تنها وسیله ی روشن شدن جنگل چراغ‌قوه هوایی بود که ما جلوی پاهامون نگه می‌داشتیم تا با کله نخوریم زمین. الوا هم بی‌خیال از همه‌جا جلوتر از ما راه می‌رفت و پیراهن بلندش روی زمین کشیده می‌ش
لطفا صبر کنید...
میم
1خیلی عالی،خدا به خیر کنه با این الوا،معلوم نیست کجا می بردشون پیاده روی 😮🤭🙏🏻