اشک های ماه به قلم حانیه باصری
پارت شصت و نهم :
قاشق پلو و خورش را به دهان گذاشت. مزه‌اش چنان لذیذ بود که بی‌اختیار لبخندی روی لبش نشست. هیچ‌وقت طعمِ غذا در لحظه‌ی سیری را نچشیده بود. همیشه تا می‌توانست کمتر می‌خورد تا مبادا خواهر و برادرهایش گرسنه بمانند. بعضی شب‌ها خودش و پدر و مادرش گرسنه می‌خوابیدند تا آذوقه خانه بیشتر دوام بیاورد. حالا او داشت غذای اعیانی عمارت را می‌خورد.
لبخند از روی لبش پاک شد. اما آنها چه می‌کردند؟
لطفا صبر کنید...
پریا
2امیر ارسلان جان حالا یکم بیشتر محبت میکردی چی میشد؟😂😭