خنا به قلم حنانه بامیری
پارت نود و دوم :
دفتر چهاردهم
باد رودبار دیگر شیرینی نداشت. بوی فلز زنگ‌خورده و خاک خیس از میان شیار درختان بید بالا می‌آمد و می‌چسبید روی پوستم.
ماشین را کنار جوی پارک کرده بودم و رخشا و ورنا ته جاده توی همان ماشینی که یادگار شب عروسی‌ام بود، مانده بودند؛ نمی‌خواستم ببینندم وقتی می‌روم داخل حیاط. نمی‌خواستم تکه‌های از هم پاشیده‌ام را وقتی با سردار چشم در چشم می‌شوم، ببینند.
همان خانه
لطفا صبر کنید...
