زمزمه در شب (جلد دوم) به قلم زهرا باقری
پارت چهل و هفتم :
چون هوا داشت رو به تاریکی می‌رفت هیچ علاقه‌ای نداشتم که وسط یه جنگل که بقیه ی جن ها خیلی راحت میتونستن پشت درخت های بزرگش قایم بشن و دخلمونو بیارن بشینم. تنها چیزی که باعث شد هنوز توانایی حفظ آرامشمو داشته باشم نگاه آروم مهدی بود که دستامو گرفت و کشید تا کنار خودش بشینم. اِلوا هم انگار می‌دونست که ما هنوز ترس عجیبی ازش داریم چون با فاصله ی خیلی زیادی از ما روی بخشی از زمین که شیب ملایمی
لطفا صبر کنید...
میم
2قشنگ جلوی روی خودشون میگه کمک کنی برات دردسر می شه،انگار اینا برگ چغندرن اینجا نشستن 😮🤭🙏🏻