فرجام اعتزال به قلم عاطفه میرزائی
پارت بیست و سوم :
با شانه‌های افتاده و سلانه‌سلانه وارد خانه شد. کاسه‌ی آش را بر روی کانتر گذاشت. اشتهایش کور شده‌بود و میلی برای خوردن آش نداشت. به اتاقش رفت. بدون تعویض لباس‌هایش بر روی تخت دراز کشید. در خود جمع شد و پاهایش را در شکمش جمع کرد. ندانست چرا چشمانش میل به گریه داشتند. پلک‌هایش را محکم بر روی هم فشرد. در کسری از ثانیه قطرات داغ اشک بر روی صورتش سرازیر شدند. با هر قطره اشکی که ریخت لحظاتی را
لطفا صبر کنید...
شادان
0واای ان شالله که سیامک نخواد زن بگیره از همسایه ...چون ما بهشون دختر نمیدیم