اشک های ماه به قلم حانیه باصری
پارت پنجاه و هفتم :
بی حال و ماتم زده به دیوار تکیه کرده بود. گوشه لب‌هایش با اندوه به سمت پایین کش آمد و چانه اش لرزید.
پری که از حرف شنیدن از او نا امید شده بود لیوان آب را کناش روی زمین گذاشته بود و رفته بود.
سرش را به دیوار تکیه داد و چشمهایش را بست :
_ مگه کارگری چه مشکلی داشت؟ مگه سازش با یه جاه طلب چقدر سخت بود که نکردم؟ حالا مگه مرده زنده میشه؟ چجوری میخوام جواب این جون های از دست رفته رو بدم؟<
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۸ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۰۳ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
رزا
1من اینجوری بودم که: او خودااااا🥹❤️