رعیت ارباب زاده به قلم زهرا خزائی
پارت صد و هفتاد و پنجم :
اردوان
از ماشین پیاده شدم ...کنار خیابون دیدمش،نیشم تا بناگوش باز شد،و با گام های بلند خودم رو بهش رسوندم.
درست مثل همیشه مثل یه تیکه الماس میدرخشید،توی ماشین نشستم وصداش رو شنیدم:
_سلام اردوان جونم،خوبی؟
چشم هام همش درحال برق زدن بود لب زدم:
_به به علیک سلام خانم خانوما،نمیگی با این تیپ و لباس های که میزنی،من بی جنبه میشم و یه وقت...
پاش رو روی پدال گزاشت وگفت:
لطفا صبر کنید...
