رعیت ارباب زاده به قلم زهرا خزائی
پارت صد و هفتاد و سوم :
ماهدخت،صداش لرزید و گفت:
_خواب نیستم که نه؟؟؟تو واقعا خودتی آفتاب؟؟
تو آفتابی؟
سرم رو لرزشی تکون دادم و با پاک کردن اولین قطره ی اشک رو گونه ام،لب زدم:
_آره...
آره خودمم آباجی،منم آفتاب خواهرت!
ماهدخت چشم بست و باز کرد:
_وای خدای من،این امکان نداره...یعنی تو زنده بودی؟؟
تو زنده بودی آفتاب!؟
باز هم اشک ام رو پس زدم وگفتم:
_آره..
من زنده بودم و حالا رو به
لطفا صبر کنید...
