نسیان به قلم سمانه حسینی
پارت بیست و پنجم :
شانه هایم از گریه لرزیدند و بر سر خدای خودم فریاد کشیدم که چرا بعد از این همه سال دوباره باید ببینمش...
فریاد کشیدم و با گریه بر خودم لعنت فرستادم که دیدنش دوباره جانم را به هم ریخت...
از گریه و جیغ زیاد همه چیز انگار درچشمم سیاه شد، تعادل ماشین را از دست دادم و کنار اتوبان زدم روی ترمز.
بوق ماشین ها از همه سمت آوار بر سرم میشدند. بر سر منی که اشک هایم بند نمی آمدند.
دست هایم را
لطفا صبر کنید...
شادان
1اخی دلم برای سایه میسوزه خودش حالی نداره بچه اشم مریض شدهه