دلی که کرده هوایت به قلم ر.اکبری
پارت صد و شانزده :
نگاهی به دست‌های مردانه سروش انداخت و لب زد:
ــ خوبه.
سروش لبخند زد و نفس آزاده بند آمد و نگاهش گریزان به خیابان دوخته شد. سروش دستش را رها کرد و پایش را روی پدال فشرد و ماشین از جا کنده شد.
ــ دلم خیلی برات تنگ شده بود آزاده.
قلب آزاده منقبض شد و لبش را زبان زد و دست‌ها را درهم قلاب کرد. چهارده سالۀ باکره نبود، چشم و گوش بسته هم نبود، اما سروش که کنارش بود انگار آدم دیگری می
لطفا صبر کنید...
