ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت صد و هفتاد و هفتم :
هر حرفی هم که بامداد می‌زد، به رامی برمی‌گشت؛ او که انگار زیر باران ماندن سنگینش کرده و محرکی برای رخ نمایان کردن حساسیت فصلی‌اش بود که همچنان در عالم خواب پرسه می‌زد و غرق تاریکی آن دنیای پشت پلک‌های بسته‌اش، هر چند لحظه یک‌بار بینی‌اش را بالا می‌کشید. دراز کشیده روی پهلوی چپ بر کاناپه‌ی سالن کلبه‌ی جنگلی مزدک، دستی تا خورده زیر سرش قرار داشت و سر روی دست گذاشته و قدری در خود جمع
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۱۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
هعی
0عجیب اون حال مزدک رو که اگه بفهمه رامی یکی دیگه رو میخواد درک میکنم🥲
۹ ماه پیشفاطمه زهرا
1داداشامون نمیدونم چرا انقدر قشنگ پوزخند میزنن..پس چرا ما شبیه سکته ایا میشیم؟
۱ سال پیش
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
همه‌چیز توی قصه‌ها قشنگتره، حتی پوزخند!
۱ سال پیشفاطمه زهرا
0بابا رامی چی داره همه گیر دادن بهش؟بیاید عاشق من بشید اقا..اه
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
پیشنهادت رو به گوششون میرسونم😁
۱ سال پیشفاطمه زهرا
1حیرانم از عشق مزدک به رامی...
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
عشق... شاید هم جنون!
۱ سال پیشفاطمه زهرا
0وای هومن اعصابم رو خورد میکنه انقدر خوبه!
۱ سال پیشفیونا
1دست نیافتنی بودن رامی برای مزدک... زمزمه ها و دیالوگ های با احساسش... این خیلی دردناکه:))) ولی عجب پسر گُلیه این هومن... «من فقط تو رو می خوام حتی اگه تو خودت رو نخوای» «با من غریبی نکن، دردت رو بگو، تو غصه نخور بذار من جای تو مچاله بشم» خیلی قشنگ بود🥺🫶🏻
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
فکر میکنم هر آدمی به یه رفیق مثل هومن نیاز داره✨
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...
افسون
0وای قلب بیچاره ی مزدک وقتی که نمیزنه دمی و بازدمی گیر نگاهی و نفسی از طرف یار اخ که جنون عشق به پای حس ش نمیرسه چقدر تلخ و سخت کاش جونش ک به پاس علاقه ش به رامی داده کمتر کمتر میشه؛ خدا بهش ببخشه؟😊😭😥 امیدوارم