تیغ بر پرنیان به قلم نارسیس زد ای آر

پارت دوم :

انگار حیوان به خوبی فهمیده بود که اشتباه کرده و حالا باید از معرکه فرار کند؛ چرا که سیاوش بارها به او گوشزد کرده بود کاری با رهگذران بیچاره نداشته باشد و حیوان بازیگوش هر بار از سر غرور و شاید هم شیطنت این کار را تکرار میکرد!
صدای مرد چوپان و پس از آن سکوت سگ، اندکی از وحشت دختر کم کرد و بالاخره جرات برخاستن به او داد. نگاه خشمگین سیاوش که تا آن لحظه در پی سلطان و مواخذه اش بودند، با دیدن تکان هایی از گوشه چشم، به سمت دختر چرخید و گفت:
_شانس آوردی که این حیوان اهلیه. تنها اینجا چه میکنی؟
قدم های آماده فرار دخترک از حرکت ایستادند و با سری پایین افتاده جواب داد:
_آ... آمده بودم دنبال کمنگوش.
صدای نرم و پر ناز دخترک همچون برگ گلی لطیف کنج دل سیاوش را نوازش داد و قد و قامت ظریفش بیش از پیش توجهش را به خود جلب کرد. این دختر، تک و تنها در این کوه و کمر چه میکرد؟ مگر از نامردانی که از حیوانات وحشی بیابان هم بی رحم تر بودند خبر نداشت؟!
از آن فاصله چیز زیادی از جزئیات چهره او نمیدید به همین خاطر چند قدمی جلو تر رفت و در حالی که نگاه زیرکش سعی در شناسایی چهره دختر داشت گفت:
_از کدوم آبادی اومدی؟
سر دخترک برای لحظاتی کوتاه بالا آمد و چشم های خمارش برای لحظه ای کوتاه تر، مردمک های کهربایی و گیرای چوپان را هدف گرفت و با خجالت گفت:
__ خونه م... خونه م همینجاست. آبادی کوهپایه...از ... از دخترای روستا جا موندم.
سپس بار دیگر سر به زیر انداخت؛ اما ندانست که چه بر سر چوپان آورده؛ چرا که با همان نگاه بنایی عظیم و سرد از غرور در قلب مرد بیچاره فروریخته بود! معبد دلش، جایی که سال ها خالی و متروکه مانده بود، اکنون حضوری ناب را در خود احساس میکرد. به همین زودی. با همین یک نگاه.....!
دخترک با احساس سنگینی نگاه خیره چوپان، بار دیگر عزم رفتن کرد؛ اما سیاوش به سختی هرم آتشینی را که مستقیما از قلبش نشات میگرفت، مهار کرد و گفت:
_دختر کی هستی؟ اگه مال آبادی کوهپایه باشی نباید از واق واق یه سگ بترسی. اینجا همه مال دار(صاحب گله)هستن.
رنگ دخترک به وضوح پرید و نگاه ترسانش همچون نوشدارو به چشمان مرد چوپان گره خورد. دل سیاوش آب تر شد و همچون کودکی نو پا بار دیگر دخترک را تمنا کرد.
دختر که پیدا بود چیزی برای پنهان کردن دارد و نمیخواهد کسی از آن سر در بیاورد؛ تته پته ای کرد و در حالی که سر به زیر می کشید و ناجوانمردانه تریاق از سائل میربود گفت:
_من... من میخوام برم.