اشک های ماه به قلم حانیه باصری
پارت چهل و هشتم :
ماه چهره توی اتاقش نشسته بود و به نقطه نامعلومی خیره بود. ذهنش مشوش بود و افکار زیادی درون سرش می چرخید. بعد از دقایقی خیره ماندن به قفسه گیاهان دارویی سرش را محکم به طرفین تکان داد و به خودش نهیب زد :
_ اَه بسه دیگه! من خودم کلی بدبختی دارم حالا دلسوزی برای شهربانو هم شد جز بدبختی های من؟ عمرا اگه دلم برای اون زن هفت خطِ بدجنس بسوزه.
اما زبانش یک چیز میگفت، دلش چیز دیگر... سوال اصلی که
لطفا صبر کنید...
