دومینوی سیاه به قلم فرگل حسینی

پارت سوم :

با اتمام جمله‌‌ش وارد خانه شد.به محض ورود بوی قهوه زیر بینی‌ام پیچید.
بینی‌‌م رو کمی بالا کشیدم و گفتم:
_پس قهوه درست کردن هنوز از یادت نرفته؟
اون فقط در جواب هوم کوتاهی گفت.
چشم هام و پایین کشیدم .می خواستم درست و اصولی با این مسئله برخورد کنم،تا دیگه بهم بچه نگه.
صدای پای من و گابریل روی پارکت هایی که از جنس بلوط بودند وزیر نور لامپ برق ملایمی میزدند،فضای خانه رو پر کرده بود.
اون انگار قصد نداشت یک جا بشینه!
_گابریل ...باید باهم حرف بزنیم.
خونسرد دست هاش‌و در جیب شلوار ورزشی آبی رنگش فرو برد وبه سمت چپ ،که سالن پذیرایی قرار داشت رفت.
_مگه الان داریم چیکار میکنیم ؟
نگاهم به پرده های سرتاسری سفید رنگ افتاد.
همه‌شون انتخاب مامان بود.
من و گابریل هیچ کدوم دلمون نیومد دکوراسیون رو عوض کنیم.
به سمت شومینه رفت ،نگاه منم به همون سمت کشیده شد.
جایی که عکس خانوادگی مون درست بالای شومینه قرار داشت.
عکس یک خانواده‌‌ی شاد.
خانواده‌ی که حالا فقط ازش یه اسم مونده بود.
در حالی که سال ها قبل هر هفته به بهانه های مختلفی توی این خونه مهمونی برپا می‌شد.
حالا اما کمتر کسی مارو به یاد می آورد.
شایدم اونا مارو همراه با پدر ومادرمون توی تابوت گذاشته بودند.
به سمت گابریل که روی صندلی جلوی شومینه نشسته بود رفتم.
درست پشت سرش ایستادم.
_تو رو خدا بگو که این چیزایی که گفتی فقط یه شوخی مسخره بوده.
گابریل گردنش‌و به سمت من چرخوند.توی نگاهش هیچ ردی از شوخی نبود!
برعکس خیلی جدی به نظر می رسید.
حساب کار دستم اومد.دیگه تقلا فایده‌‌ی نداشت.
اون تصمیمش رو گرفته بود ومن به جز یه خواهر احمق که همه‌ی اموالش رو به برادر ولخرجش واگذار کرده ،کی بودم که بخوام تمام قد جلوش وایستم و مانعش بشم ؟
کیفم رو از روی شونه ام کندم و به آتیش درون شومینه نگاه کردم.
درون من هم به همون اندازه می سوخت.
ژاکتم رو با حرص از تنم خارج کردم ویک گوشه پرت کردم.
فایده‌ای با نظم بودن چی بود وقتی یک شخلته مثل گابریل همه چیزو به فنا داده بود.
_باورم نمیشه...
چند دور ،دور خودم چرخیدم تا هضم این مسئله برام راحت تر بشه.
_حتی خنجرو از پشت فرو نکردی،مستقیم از رو به رو...
گابریل از روی صندلی بلند شد .
_مسخره بازی در نیار الارا..ولطفا اینقدر احساساتی با هر موضوعی برخورد نکن.چون اگه اینطوری پیش بری ضربه‌‌ی سختی میخوری!
با لحن کنایه آمیز گفتم:
_من همین حالا هم ضربه‌‌ی سختم‌و خوردم.
خودش‌و کمی جلو کشید.روبه روی من که ایستاد تا خواست حرفی بزنه،صدای شکستن شیشه‌ی پنجره هردومون‌و شوکه کرد.
صورتمون‌و سمت صدا که طرف راستمون بود ،چرخوندیم.
هر دو بی نهایت شوکه شده بودیم.
صدای مکالمه دو مرد ...
_دوباره بزن.باید از همین جا بریم داخل..
بعد دست من کشیده شد.نگاهم‌و همراه با دستم بالا کشیدم و دیدم که گابریل من‌و همراه خودش کشوند سمت پله ها.
از پله ها بالا رفتیم وبه نیم طبقه رسیدیم...
از شدت شوکه بودن زبانم بنده اومده بود.
نمی تونستم حرف بزنم.
فقط نگاهم روی انگشت های حلقه شده‌ی گابریل دور مچ دستم بود.
می تونستم رگ های دستم‌و ببینم که بیرون زده بودند.
ورگ های دست گابریل.
در اتاق خواب مامان بابا رو باز کرد وسعی کرد من‌و هل بده داخل.
نمی خواستم برم اونجا،پنج سال بود نرفته بودم!
مقاومت کردم.پاهام‌و سفت میان چهارچوب در روی زمین نگه داشتم.
_من نمیخوام برم اینجا..
_وقتی لجبازی نیست الارا.‌‌..
صدای شکستن دوباره‌ی شیشه هردومون‌و از جا پروند..
_اونا کی‌ان؟
_نمیدونم...
تقریبا با عصبانیت گفت.
_میدونی...
برای چند دقیقه بدون پلک زدن به چشم های هم خیره شدیم،در سکوت.
_خیلی خُب بعدا بهت توضیح میدم.فقط برو داخل اتاق وهر چی شد بیرون نیا.الارا اصلا بیرون نیا.
قسم بخور که بیرون نمیای..
سرم‌و به معنای نه تکان دادم.
_الارا لطفاً...
گابریل کاملا آشفته به نظر می رسید.می تونستم لجبازی‌و کنار بزارم...
صدای اون مردها حالا از داخل خونه به گوش می رسید.
گابریل با چشم‌های پر از التماس به من نگاه کرد.
چند قدم عقب رفتم.
همزمان که داشت درو می بست گفت:
_میتونم بهت اعتماد کنم خواهر کوچولو...
چیزی نگفتم فقط سرم‌و تکون دادم.گابریل با سرعت درو‌ بست و بعد صدای پایین رفتنش از پله هارو شنیدم.