ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت صد و هفتاد و یک :
باران با نم‌نم سر رسید و زمانی‌که رامی رسیده به مقصد ماشین را خاموش کرد، با صوت برخورد نسبتاً سریع قطراتش به سقف ماشین خبر از شدت گرفتنش داد. دستانش را از روی فرمان خنک رو به پایین لغزاند و نگاهش را در تاریکی اطراف چرخاند. جنگل برایش آشنا بود، هرچند که اولین و آخرین‌باری که پا به این جنگل گذاشت، آنقدر در تشویش و خشم و دلگیری و افکار درهمش غرق بود که توجه چندانی به اطراف نداشت؛ اما در حدی
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۱۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
چقدر خوشحال شدم دوست داشتی😍🫶🏼
۱ سال پیشفاطمه زهرا
1روحمو شاد کردی نویسنده ی عزیزم🥹✨بچم مزدک چقدر خوشحال شد😭🥹🥲
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
رامدختِ دست‌نیافتنیش کنارشه دیگه✨
۱ سال پیشفیونا
3آخی.. امداد غیبی چه وقت خوبی هم رسید✨ ولی فرار از شکارچی با استفاده از مزدک؟ نه رامی جان، خوشم نیومد
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
فکر کنم رامی قراره یکم اذیت کنه!
۱ سال پیشفاطمه زهرا
0وای هومن بدبخت دق میکنه تا اونموقعه.
۱ سال پیشفاطمه زهرا
0بچممم مزدکککک😭🥹🥲
۱ سال پیشفاطمه زهرا
0اخییی قلبمم چقددرر قشنگگگ😭😭🥹
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
0چقدر فضاسازی و قلم قشنگ بود...قشنگ همهه چی رو حس کردم و دقیق حس کردم اونجام،همه چیو خیلی خوب توصیف کردی🥹✨