نسیان به قلم سمانه حسینی

پارت سوم :

درست شبیه ابری مه آلود که قطره های باران درونش گم شوند، کلماتش از میان گوش هایم میگذشتند و قلبم باز درمانده و مستاصل در پی فرار بود!
هر کلمه اش، هر نگاهش، سیلی بود بر صورتم تا یادآوری کند که چقدر همه چیز در عین خوشایند بودن برایم ناخوشایند است!
دستم را به سمت پوشه بردم و نگاهم را گرفتم از چشم هایش
_ آره گفتم که خوبم. فقط اینکه حواسم و
خیلی به کارا جمع میکنم. دلم میخواد همه چیز تو بهترین حالت ممکن باشه. بلاخره این هتل یه هتل
معمولی نیست.
انگار که خیالش راحت شده باشد از آسمان ریسمانی که بر هم بافته ام! از جا بلند شد و نفسی عمیق نشاند در عمق سینه اش
_ مطمئنم که با وجود تو همه چیز عالی پیش میره. خداروشکر از روزی که هتلمون جز هتل های پنج ستاره شده موفقیت هامون هم داره بیشتر میشه البته که مدیون مسئولیت پذیری توام این ها رو. کیه که ندونه متین نامدار اگر سایه نیکزاد کنارش نبود هتلش هتل آسمان نمیشد! در ضمن اومدم بهت بگم که قول فردا شب و به هیچکس نده چون تو یه رستوران عالی میز رزرو کردم.
من و تو ثمر سه تایی میریم خوش گذرونی.
کلامش مثل همیشه سوالی نبود و دستوری بود! دستاش را فرو برد در جیب هایش و مقابلم ایستاد، نگاهش انگار که بخواهد لایه های پنهان جانم را بخواند دوباره در نگاهم خیره ماند.
_ ممنون از دعوتت. فکر کنم چاره ایی جز قبولش نداشته باشم!
_ معلومه که نمیتونی نه بگی. خودت و هم زیاد خسته نکن. من میرم اتاقم. امروز روز شلوغی داریم مراقب خودت باش.
صدای بسته شدن در، درست شبیه صدای بسته شدن درِ سلولم بود. بین دو ابرویم را فشردم و بستم چشمانی را که دیگر مدت ها بود روی همه چیز چشم پوشی میکردند.
کلید را آرام در قفل چرخاندم و وارد شدم.
صدای خنده هایش اینبار جانِ رفته ام را دوباره برگرداند.
نگاهش که به سمتم افتاد دوید و دستانش را به سمتم باز کرد. در آغوش کشیدمش، بوییدمش، عمیق و طولانی.
_ عشق من ببینمت! خوبی! خاله نیلوفر کجاست!
_ سلام سایه جون من اینجام خسته نباشی.
_ توام خسته نباشی. فکر کنم ثمر امروز حسابی اذیتت کرد آره؟
_ نه اتفاقا ثمر اصلا اهل اذیت کردن نیست خودت که بهتر میدونی فقط خیلی بهانه بابا حسینش و میگیره کاش یه تماس بگیری باهاشون ببینی در چه حالی ن. البته که سایه جون خودتم این روزا سرحال نیستی! حواست بهت هست.
ثمر را از آغوشم پایین گذاشتم و بی آنکه دیگر به دنبال نقابی روی صورتم باشم گفتم
_ چه سرحال باشم چه نباشم این زندگی پای من نوشته شده و منم محکومم به ادامه دادن.
تلخی کلامم حال نیلوفر را هم تلخ کرد و به سکوت انداختش. دست دخترکم را گرفت و به بهانه بازی کردن به سمت اتاق راه افتادن.
خانه که در خاموشی فرو رفت دوباره بیخوابی به سرم زد. بالای سر ثمر ایستادم و خیره به صورت غرق خوابش شدم. آنقدر شصتش را مکیده بود که پوست اطراف انگشتش کامل قرمز شده بود.
با بغضی که به گلویم دوید آرام دست کوچکش را بوسیدم و بی آنکه مجالی بدهم برای خیسی چشمانم، اتاقش را ترک کردم.
باران آرام به پنجره اتاق برخورد میکرد و من را به سمت خودش میکشاند، سرم را به شیشه ی
سرد تکیه دادم و چشمانم را بستم. بوی خاک باران خورده تمام مشامم را پر کرد، نفس بلندی کشیدم و لعنت فرستادم به قلبی که نمیگذاشت ذهنم آرام بگیرد.