تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت بیست و سوم :
پوزخند روی لبان فرزام پررنگ شد و کلامش را برید.
- از من گذشته مریم! من خیلی وقته دارم فقط روزام و به امید اینکه پریا زود بزرگ شه و باهم بریم، تلف میکنم.
مکث مریم بیشتر و بیشتر شد، فرزام خیلی وقت بود، دیگر دنباله روی احساسش نبود، او خیلی وقت بود که فقط زندگی می‌کرد، البته تا قبل از آنکه غرورش توسط فرشته جلوی همه خرد شود.- نمی‌شینی؟
مریم آب دهانش را پایین فرستاد و حالت چهره‌ی بی
لطفا صبر کنید...
