تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت شانزده :
سپس گوشی را روی فرد قطع کرد، همین مانده بود که مهمانی امشب را از نیمه ترک کند. او با دیدن آینه‌ی مسی که روی دراور جا گرفته بود، گره‌ی روسری‌اش را با غیظ محکم کرد و دستی به صورت گردش کشید. رنگ پوستش کمی به سرخی می‌زد؛ اما پشت آرایش چندان محوی که کرده بود، معلوم نبود. صدای جرقه خوردن فندک، موجب شد او با ترس دستش را روی قلبش بگذارد و سوی عقب بچرخد.
- میخوام ازت یک چیزی بپرسم؛ اما با شنیدن
لطفا صبر کنید...
