دلی که کرده هوایت به قلم ر.اکبری
پارت صد و پنجم :
میان ذهنش صدای سردی خط انداخت...
« من نمی‌خوام آدمِ نجسی مثل تو توی این خونه باشه. ما نماز می‌خونیم. تو برکت و از خونه ما گرفتی». در آن گرمای مردادماه، پرت شده بود میان کوچه‌ای که پرنده هم در آن پر نمی‌زد. بلند شده بود و عصبی لگد زده بود به در، پشت سرهم و با حرص. وقتی هم حرصش خالی شد کیفش را برداشته بود و رفته بود از آن خانه، از آن کوچه، از آن محله و حتی پشت سرش را هم نگاه نکرده بود.
ــ
لطفا صبر کنید...
