اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت پنجاه و هفتم :
سکوتی سنگین میان ما افتاد. صدای دستگاه‌های راهرو، بوق‌های منقطع و ناله‌های خفه، چونان پرده‌ای ضخیم دورمان را گرفته بود. حس می‌کردم دیوارها هم بر سرم فریاد می‌زنند؛ دیوارهایی که هر روز شاهد رفت و آمد آدم‌هایی بودند که با دست‌های لرزان، آخرین امیدشان را به اتاق‌ها می‌سپردند.
نفسم سنگین شد و به چشمان اِلا نگاه کردم.
– برفین ما نگهبانیم. وظیفه‌مون اینه که بذاریم چرخهٔ آرزوه
لطفا صبر کنید...
نیلوفر آبی
0برام سوال واقعا گرگین کشت یا هنوز زنده ست ممنون مثل همیشه گل کاشتید خسته نباشید