مغرور و عاشق به قلم نسترن شاکر
پارت شصت و یک :
نگاه پسر جوان با عجز بالا آمد. به سختی چند قدم جلوتر رفت. بازوی کمیل را در دست گرفت و با التماس گفت: «آقا کمیل! تو رو خدا بذار من برم. با من این کار رو نکن، من نمیتونم.» کمیل با عصبانیت دستش را از دستهای پسر جوان جدا کرد و یقهاش را در مشت گرفت. همانطور که با چشمهایش برای پسر جوان خط و نشان میکشید، فریاد زد: «خفه شو! برای ما ننه من غریبم بازی درنیار. دست تو و اون حلمای هفت خط برامون رو شده
لطفا صبر کنید...

sajedeh
0وایییی چقدر حرصی شدمممم