مغرور و عاشق به قلم نسترن شاکر
پارت پنجاه و هشتم :
حلما با چشمهایی اشکآلود و لبهایی لرزان گفت: «خیلی وقیحی! من همین چند دقیقه پیش گفتم عاشق سامانم. نشنیدی؟ با چه رویی این حرفها رو به یک زن شوهردار میزنی؟ حیا نداری؟ از خدا نمیترسی؟» در ظاهر قاطع و محکم و در باطن غمگین و متزلزل بود. انگشت اشارهاش را به سمت کمیل گرفت: «کل دنیا رو هم که به پام بریزی، من یک تار موی گندیدهی سامان رو به صد تا آدم کثیف مثل تو نمیدم. پس بیخودی تلاش نک
لطفا صبر کنید...
