پارت صد و یک :

ناتاشا سرش را پایین انداخت. هیچ مقاومتی نکرد. در حقیقت، ورود ژنرال مثل نجاتی ناخواسته بود؛ بهانه‌ای برای فرار از نگاه ویکتور، از اعترافاتش، از احساساتی که مثل سایه دنبالش می‌کردند. آرام از روی کاناپه بلند شد، قدم‌هایش سنگین و بی‌جان بودند، و بدون آن‌که حتی نگاه آخر را به ویکتور بیندازد، از کنار ژنرال گذشت. صدای بسته شدن در، میان باران و سکوت اتاق، به وضوح شنیده شد. ناتاشا در راهرو، م

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۱۳ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۴۴۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • آذر

    0

    فقط امیدوارم پایانش خوش باشه و بهم برسن و ازدواج کنن🙃😁

    ۱ سال پیش
  • آمنه

    0

    نمیتوان نظری بدم فقط میتوانم بگم عالی بود ممنون

    ۱ سال پیش
  • نفس

    1

    آخی چه پارت دل چسب و زیبا و غمگینی دلم براشون می سوزه ممنون ملیکا جون

    ۱ سال پیش
  • راز

    0

    ای بابا نیکولاس چی شد.؟

    ۱ سال پیش
  • سهیل۲۹

    2

    عاااالی بود امیدوارم معمای آدریان حل بشه..مرسی بابت طولانی بودن پارت

    ۱ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️