خنا به قلم حنانه بامیری
پارت هفتاد و هفتم :
دفتر یازدهم
پشت میز قدیمیام نشسته بودم. فنجان چای کمرنگ کنار دستم بود و روبهرویم کتی خاک میخورد که سالها در کمدم مخفیاش کرده بودم. رجبهرج آن پیراهن بوی مادر را میداد. پیراهنی که برای جوانیهای سردار دوخته بود و هیچوقت فرصت نکرده بود بر تن بزند؛ حالا انگار آن پیراهن مرهم روزهای بیمادریام بود.
رخشا مقابل پنجره نشسته بود؛ بیآنکه لباس عوض کند و با چمدان آمادهاØ
لطفا صبر کنید...
