بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و سی و هفتم :
انگشتم رو با بی‌حوصلگی روی شیشهٔ بخارگرفتهٔ پنجره کشیدم.
نه می‌تونستم بلند شم و بعد از چند ساعت خشک نشستن چشم به منظرهٔ بهتری بدوزم و نه می‌تونستم برای چهارمین ساعت متوالی بی‌حرکت و افسرده بمونم.
مثل بادکنکی که با سوزن سوراخ و از هم پاشیده شده بود خالی از زندگی و احساس بودم.
ترس هر لحظه بند بند وجودم رو می‌لرزوند و از اون بدتر احساس دلشکستگی می‌کردم.
آراد طوری توی پیل
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۰۲۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
آهوو
12حتما آراد خسته شد از قهر کردن غرورش اجازه نداده ناز رهل رو بکشه در اتاقش رو قفل کرده که خود رهاا بره سراغش😁طفلی پسر مغرورو عاشقم😜
۶ سال پیشSa_r_a
9نمیدونم چرا ولی هر وقت میام رمان بی محابا رو بخونم یه استرس خیلی بدی میگیرتم .اصن حس خوبی نیس والا اگه دست خودم بود و کنجکاو نبودم نمیخوندم😐💔
۶ سال پیشنیکو
3دقیقا منم همینطورم حتی ی مدت ولش کردم باز کنجکاو شدم هعی
۶ سال پیشآرام
10این نظر ممکن است داستان رمان را لو داده باشد
Sahar
7وای خدای من چرا نگفت همش تقصیر خود آراد نزاشت بهش بگه😬😬😬😬
۶ سال پیشم
11اوف بازم تو خماری موندیم تا فردارد من این کنجکاوی چه کار کنمممم😑
۶ سال پیش
لطفا صبر کنید...
هستی
2به آراد گفت یا نه؟!،اگه نگفت چرا قهر کرده اند!؟!!