رعیت ارباب زاده به قلم زهرا خزائی
پارت صد و شصت و یک :
عقب عقب میرفتم و انگار دیگه نه زروان و نه اردوان رو نمیدیدم...
رفته رفته جلوی چشم هام تار میشد...
_ارباب....
ساکت بودن،همه ساکت بودن و فقط من رو نگاه میکردن،هیچ چیزی نمیتونستم بگم و دیدن غیر منتظری ارباب،بعد از ۲۰ و چندی سال خیلی یهوی بود..
انقدر عقب عقب رفتم که پام به لبه ی حوض گیر کرد و با پشت زمین افتادم.
ارباب رو میدیدم،اما با جلوه ای تار که قدم به قدم بهم نزدیک میشد...
لطفا صبر کنید...
