رعیت ارباب زاده به قلم زهرا خزائی
پارت صد و پنجاه و هشتم :
نرگس،دست روی دستم گزاشت و گفت:
_آروم باش،تو یه ارباب قوی بودی،نباید اینجوری خودت رو ببازی...
چنگی به موهام که تار های سفید توشون پیدا بود زدم و گفتم:
_بودم....
نرگس قوی بودم....
دیگه نیستم...
گم شدن و ناپدید شدن آفتاب برای همیشه،قوی بودن رو ازم گرفت،کمرم خم شد و زیر دین و عذاب وجدان اش تا ابد موندم...
دیگه نمیتونم قوی باشم...
ماهدخت هم که دیگه با شوهرش رفت نخواست کنا
لطفا صبر کنید...

ستاره
0دختره رابادفترتنهاگذاشت تواتاق خوبه حالاکنجکاوبشه کشوانگاه کنه همه چی لوبره