اشک های ماه به قلم حانیه باصری
پارت بیست و پنجم :
شهربانو با ابروهای بالا رفته از تعجب به انگشت اسیر شده اش نگاه کرد و گفت:
- حالا... کارت به جایی رسیده که اینجوری جلوم در میای؟
- مامان بابام بهم یاد ندادن وقتی کسی بهم زور میگه سکوت کنم.
_ تو خیلی...
ناگهان در اتاق باز شد.
شهربانو حرفش را نیمه تمام گذاشت.
صدای جدی خاتون توی فضای اتاق طنین انداز شد:
- چی شده؟ این صداها برای چیه؟
ماهچهره دست شهربانو را رها کرد و م

لطفا صبر کنید...

حنانه
2عالی بوددد این روزا با این رمان زندگی میکنم مرسی که برامون مینویسی حانیه جون🦋