مغرور و عاشق به قلم نسترن شاکر
پارت سی و دوم :
دیگر توان نداشت. کت سامان را در دستهایش فشرد و بغضش شکست. سامان موهای خیس حلما را نوازش کرد. به او کمک کرد تا از جا بلند شود. کمرش را نوازش کرد و پیشانیاش را بوسید. اما هیچ کدام از این کارها برای آرام کردن حلمای رنج دیده، کافی نبود. سامان سعی کرد، کنار گوشش با لحنی صلح جویانه منت کشی کند و دلش را به دست آورد: «خانمم! عزیزم! دلبرکَم، گریه نکن. این اشکهایی که حرومشون مÛ
لطفا صبر کنید...
