حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و هفتاد و نهم :
دیانا با غیظ چشم دراند و خطاب به فرجام شورید: باورم نمی شه توئه لعنتی همهمون رو فریب دادی! خدا لعنتت کنه. بدبختم کردی.
_ خیلی وقته بدبختی. خودتو زدی به کوری و نمی بینی. زودتر از اینا فرصت داشتی خودتو نجات بدی و ندادی.
مسعود دیانا رو به مأمور تازه نفسی سپرد تا ببردش. دیانا گریان و نالان صدایش را بالا برد: خیلی پستی. بی همه چیز. تقاصشو پس می دی. دیاکو ولت نمی کنه. گورتو با دستای خودت کندÛ

لطفا صبر کنید...

م.ر
0چقدر ناراحت کننده بود🥲