پشت دیوار حقیقت به قلم غزل محمدی
پارت بیست و یک :
دستش روی دستگیره نشست و با فشردن به پایین در را باز کرد. برق چشمان جهان خاموش شده بود، دیگر انگیزه‌ای برای دویدن نداشت، گویی انقدر فرار کرده بود و به درهای بسته خورده بود که کم آورده بود. عاطفه نتوانست بیش از این با او ارتباط چشمی برقرار کند، نتوانست چهره‌ی خسته و صدای خفه‌ی او را بشنود. در بی‌گناهی او شکی نبود؛ چون او آن شب کذایی تا صبح بالای سرش مانده بود و هیچ‌گاه رها شدن دست او را
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۷۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
نفس
2وای من به جای عاطفه پاهام درد گرفته ممنون