اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت پنجاه و پنجم :
بوی تند الکل و صداهای خش‌دار، با هم درآمیخته بودند؛ گویی بیمارستان، سرزمینی بود از دردهای بی‌صدا و اشک‌های فروخورده. پا که در آن گذاشتم، احساس کردم جهان، لحظه‌ای ایستاد. انگار دیوارها، شاهدانی خاموش بودند بر تقلاهای بی‌ثمر آدم‌ها و دعاهای بی‌جواب.
قرار بود اِلا را ببینم؛ یکی از اهالی سرزمین آرزوها، که در هیبت پرستاری مهربان، میان آدم‌ها زندگی می‌کرد. امید داشتم شاید از او س
لطفا صبر کنید...
نیلوفر آبی
0خیلی خیلی قشنگ بود مرسی خسته نباشید 😘😘😘😘😘😘😘😘