حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و هفتاد و هفتم :
مشام سارا آکنده از عطر ملایم و شیرین مردانه بود و ذهنش پر از تصاویر دقایق پیش. تصویر لبخند شرمگین مادرش... رفتار موقر برادرش... لبخند محو اما شیرین نادر و پشت چشم نازک کردن صفیه به پدرش.
حشمت عزمش را جزم کرده بود و پای قسم به روح مادرش ماند. این بار در کمال ناباوری آن افیون لعنتی و خانمان سوز را ترک کرده بود. سارا پلک زد و گوشش پر شد از نعرۀ بی امان و ضجه دردناک حشمت در اتاق تنگ و ترش و نمو
مطالعهی این پارت حدودا ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۸۶ روز پیش تقدیم شما شده است.

لطفا صبر کنید...

م.ر
0به به چه دلبری میکنه نادرخان😆