ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت صد و دوازده :
شب طولانی شده بود؛ اما شکارچی با ایستادنش پشت در اتاق رامی بر افکار او که کم‌کم به آرامشی بابت تنهایی و بی‌خبری از شکارچی می‌رسید خط قرمز کشید. گرچه با آن چشمان مشکی و خمار از خستگی‌اش ندیده بود که دامیار به آلاچیق برود و طبق معمول شب را آنجا به صبح برساند؛ اما چون ساعت از نیمه گذشته و سکوت عمارت خاموش هانتر گوش او را هم کر کرده بود به این نتیجه رسید که شکارچی قصد سرریز کردن ظرفیت تکمیل
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۸۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
آناشید
0دامیار باید تو دامداریت میموندیییییی
۸ ماه پیشدامیار میمون
0کل موهاشو کوتاه کرد؟ اگه مزدک بود اون موهارو یادگاری برا خودش برداشته بود با اینکه افسانه وار عاشق رامیه ولی دامیار و رامی بیشتر بهم میان
۹ ماه پیشلیلا‐
0حس نفرت.. حقیقتا چرا یکی مثل مزدک و دامیار سخت ترین ضربه هارو به رامی زدن و من بازهم توقع داشتم که بهشون حسی داشته باشه؟ بنظرم چیزی جز نفرت لایقشون نیست
۹ ماه پیش
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
درسته.. حتی از همون پارت اول هر اتفاقی واسه رامی افتاد نتیجه‌ی کارهای مزدک بود
۹ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
افسون
0حس متقابل یا نفرت متقابل شاید *** دوری بیاره از هرچی که فکر میکنی تو قلبت ریشه زده دامیار فکر میکنه سرسختی و رامی هم اما آدمها با نقطه ضعف هاشون به دنیا حکومت میکنن