اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت پنجاه و سوم :
جعبه‌ی چوبی را روی تخت گذاشت و بی‌آن‌که چیزی بگوید، از اتاق بیرون رفت.
تلخیِ کلامم هنوز در دهانم مانده بود.
از خودم دلگیر بودم، از پاسخی که با تندی به او داده بودم. اما شاید لازم بود. گاهی باید فاصله را حفظ کرد. سامیار مدام در چیزهایی دخالت می‌کرد که مرز میان ما را مخدوش می‌کرد و این آزاردهنده بود.
نگاهم روی جعبه لغزید، همان جعبه‌ای که تمام مدت همراهش بود، درحالی‌که با من ص
لطفا صبر کنید...
نیلوفر آبی
0خیلی عالی بود ممنون خسته نباشید