بادافره به قلم معصومه ابدالی

پارت سوم :

رنگِ نگاهِ مرد قدری مرموز و در همان حال که دستانش را آهسته پایین می‌انداخت، ریز و تیز مردمک میانِ مردمک‌های هامین گردانده و لبانِ باریکش همچون او افتاده به کششی مرموز و یک طرفه، پس از تک خنده‌ای کوتاه که فاصله‌ی میانشان را با قدمی بلند پُر کرد و جلو هم رفت، حینِ چرخیدنِ هامین هماهنگ با جلو رفتنِ او دستش را روی شانه‌اش قرار داد.
- ازت خوشم اومده پسر، بقیه‌ی افرادم از ترسِ شاهین بودنم هم که شده خودشون رو با من واردِ رقابت نمی‌کنن؛ اما تو... جسارتِ عجیبت برام جالبه!
و قدری شانه‌ی او را فشرد و سپس دستش را که پایین انداخت، هردو به سمتِ در پیش رفتند؛ البته شاهین جلوتر! این میان از یکی از پنجره‌های بازِ ویلا نگاهِ شیفته و لبخند بر لبی بود که آن‌ها را زیرِ نظر داشت. دختری که دستانِ پوشیده با آستین‌های نیم انگشتیِ بلوزِ یقه ایستاده و آبی روشنی که به تن داشت را چسبانده به سرمای لبه‌ی پنجره، از پسِ دانه‌های برفی که همچون آویزهای زینتیِ آسمان پایین می‌آمدند، چشم دوخته به آن دو که پس از باز شدنِ در به رویشان به حیاط راه یافتند. نوکِ بینیِ دختر نسبتاً سرخ از سرما و کششِ یک طرفه‌ی لبانِ باریک و برجسته‌اش نقشی کمرنگ از چالِ گونه‌هایش را هم به نمایش گذاشته بود.
همین چال‌ها چه دلی بردند از بادی که تا ملایم وزید، چند تار از موهای قهوه‌ای روشنش را سوی گونه و نوازشش فرستاد. لبخندش رنگ گرفته و یک دم که آن‌ها را با قدم‌هایی رو به جلو دید، انگار تازه چیزی به یادش آمده باشد که لبخندش هول کرده از دیارِ لبانش کوچ کرد. قدمی عقب رفت، دستانش را از لبه‌ی پنجره جدا کرده و روی پاشنه‌ی صندل‌های سفیدِ همرنگ با شلوارِ دمپایش به عقب چرخید. قلبش تند کوبیده به سینه و لبانش بی‌تعادل در آن لحظه به دنبالِ کششِ لبخند بودند. با قدم‌هایی سرعت گرفته بر کفِ مشکی و براقِ اتاق به سمتِ میز آرایشِ سفید رفت و مقابلش ایستاد. دستی به موهای صافش کشید، تزئینِ لبخند شکل گرفته بر لبانش و هیجان‌زده که ادکلنِ محبوبش با رایحه‌ی شیرین برداشت به دو طرفِ گردن زد. نگاهی به خودش در قابِ آیینه انداخته و نفسی گرفته، به سمتِ در پا تند کرد. دستگیره‌ی نقره‌ای و سردِ آن را حبس کرده میانِ انگشتانِ ظریف و کشیده‌اش بی‌معطلی پایین داد و حتی ثانیه‌ای هم ولخرجی نکرد برای گشودنِ در و قامت گذراندن از میانِ درگاه.
سریع طوری که صوتِ برخوردِ پاشنه‌ی صندل‌هایش با کفِ مشکیِ راهروی طبقه‌ی بالا به گوش می‌رسید سوی پله‌ها رفت. دستش را به نرده‌ی مشکی بند کرده و نفهمید با چه سرعتی پله‌ها را دوتا یکی کرد و پایین رفت که در همان حال هم دستش روی نرده به پایین سُر می‌خورد. پله‌هایی که حالتِ نیم دایره داشت و از سمتِ دیگر هم متقارن بود را پشتِ سر گذاشته، رسیده به پنج پله‌ی پایانی و نگاهی کوتاه با چشمانِ درشت و قهوه‌ای سوخته‌اش سوی درِ هنوز بسته‌ی سالن روانه کرد. پس از آن رو چرخانده به سمتِ راست و آشپزخانه که پایین و میانِ پله‌های دو طرف بود صدایش را پُر شوق و هیجان‌زده به گوشِ زنی که درونِ آشپزخانه پشتِ سینک ایستاده بود، رساند:
- خاتون جان؟
خاتون که صدای او را شنید، سر به سمتش چرخاند و دید دختری را که به سرعت پله‌ها را رو به پایین پیموده و حال خودش را به آشپزخانه می‌رساند. لبخندی جای گرفت بر لبانِ باریکش، روی پاشنه‌ی صندل‌های چوبی‌اش که به عقب چرخید، پلکی آهسته زد و پاسخش محبت آمیز این چنین شد:
- جانِ خاتون؟
دختر از کنارِ کانترِ سنگی و سفیدِ آشپزخانه عبور کرده و با اندک نفس زدنی خودش را به زن رساند. اویی که تارهایی سفید لابه‌لای موهای مشکی و نیمه بلندش ذوق کور می‌کردند و کنجِ چشمانِ مشکی‌اش چین و چروکی از بالا رفتنِ سنش نقش بسته بود. دختر خیره شده به چشمانِ او و برقِ چشمانِ خودش را برایش باقی گذاشته، سپس هول کرده و پس از لب گزیدنی کوتاه، طوری که خاتون جوانه‌ی ذوق را در صدایش پیدا کرد گفت:
- میشه یه قهوه درست کنی؟ لطفا سریع فقط.
خاتون لبخندی نشانده بر لبانش؛ اما ریز گرهی به ابروانِ باریک و مشکی‌اش داده سر تکان داد و بعد آرام گفت:
- باشه شاداب، زودتر می‌گفتی قهوه می‌خوای!
شاداب انگشتانش را درهم پیچید، کنجِ لبی به دندان گرفت و چشمانش را نمکین به گوشه کشیده، در را که هنوز باز نشده دید، نفسِ عمیقی کشید و بارِ دیگر رو به سمتِ خاتون چرخاند. اندکی سر کج کرده به سمتِ شانه‌ی چپ و سپس گفت:
- آخه برای خودم نمی‌خوام.
خاتون که ردِ نیم نگاهِ گذرای او به در را گرفته بود، لحظه‌ای گیج شد؛ اما بعد لبخندش را با همان ریز شکی که از گره‌ی ابروانش پیدا بود به شاداب نشان داد. سپس دستش را روی بازوی ظریفِ او نهاده و آرام نوازشش کرد.
- پس حتما شاهین اومده و برای اون...
نگاهِ شاداب را که با لبخندِ عجیبش و سری بیشتر کج شده به سمتِ شانه‌ی چپ دید، گویی تازه دو هزاری‌اش به اصطلاح افتاده و آنچه در سرِ او می‌گذشت را کشف کرد. گره‌ی ابرو از هم گشود، ابروانش را به سمتِ پیشانیِ کوتاهش بالا فرستاده و پس از «آهان» گفتنِ کشیده‌ای همزمان با سر بالا انداختنش، به این شکل ادامه داد:
- نمی‌خوای... فهمیدم قهوه رو برای کی می‌خوای مادر، الان درستش می‌کنم.
دستش را از بازوی شاداب پایین انداخت و آخرین نگاهش رسیده به اشتیاقِ نگاهِ او و چشمانِ براقش، همان دم صوتِ باز شدنِ درِ سالن توجه‌شان را به همان سمت جلب کرد.