بادافره به قلم معصومه ابدالی

پارت دوم :

این بار اما با نزدیک شدن در این جاده‌ی خاکی به ویلایی که حیاطِ برفی و بزرگش به چشم می‌آمد، ماشینی که راننده‌اش پیش‌تر با آرامش می‌راند این بار رنگی بخشیده به کمرنگیِ اخمش قدری رو بالا گرفت و کفِ پوتینِ مشکی و بندی‌اش را فشرده به پدالِ گاز و حال نوبتِ او بود برای سرعت گرفتن.
ردِ لاستیک‌های ماشین‌هایشان به صورتِ خط‌هایی موازی مانده به روی خاکیِ جاده و این سرعت گرفتنِ ناگهانی‌اش تا جایی پیش رفت که با ریز چرخی از سمتِ چپ به فرمان بالاخره او هم آرامش را کنار گذاشته و جدی پیش رفت. رسیده به کنارِ ماشینِ جلویی و همین که نگاهِ راننده متعجب به سمتش چرخید، بدونِ اینکه نگاهی حواله‌اش کند از نهایتِ سرعتش بهره گرفت تا از پسِ آن آرامشِ ادامه‌دارش طوفانی برخاست با اولین نفر رسیدنش به خطِ پایانی مشخص شده یا همان ویلای جنگلی و سیاه.
مقابلِ درِ میله‌ای و مشکیِ ویلایی که با این حجم از سیاهی شبیهِ زندان به نظر می‌رسید متوقف شده، پس از خاموش کردنِ ماشین دستش را به دستگیره رساند و در یک لحظه در را گشود. کفِ پوتینش را نهاده بر زمین و با ریز فشاری به تن که از روی صندلی برخاست و پیاده شد، پشت به ویلا ایستاده و در را از پشتِ سر محکم بست. نفس‌هایش بخار مانند از میانِ لبانِ باریک و برجسته‌اش بیرون زدند و نگاهش در اطراف چرخ خورده، حینی که تارِ موهای کوتاه و قهوه‌ای رنگش ریز تکانی به دستانِ سردِ باد می‌خوردند، میانِ مردمک‌های گشاد شده‌ی چشمانش تصویری از ماشینی که پشتِ ماشینِ خودش توقف کرد جای گرفت.
دانه برفی افتاده بر مژه‌هایش و دیدش ثانیه‌ای کوتاه رنگِ تاری به خود گرفت که با یک پلک زدن هم از بین رفت. اخمش را زدوده و کششِ محو لبانش نه شبیه به لبخند؛ بلکه چیزی با شباهت به پوزخند، از ماشین پیاده شدنِ مرد را که دید دستانش را در جیب‌های شلوارِ مشکی‌اش فرو برد. مرد که درِ ماشینش را محکم بست، لبانِ باریکش را از دو گوشه پایین کشیده، قدری چانه جمع کرد و نگاهش رنگی از تحسین به خود گرفت. کفِ دستانش را آرام و به نشانه‌ی دست زدن به هم کوفته و ردِ کفِ بوت‌های مشکی‌اش مانده بر تنِ جاده، ریز سر تکان داد و سپس صدایش را با تحسینِ مرموزی به گوش رساند:
- آرامشِ قبل از طوفان با یه سوپرایزِ غیرمنتظره! استراتژی‌هات شگفت زده‌ام می‌کنن هامین.
هامین کششِ یک طرفه‌ی لبانش را رنگ بخشید و ریه‌هایش سرد شده از سرمای هوایی که عمیق درونشان جای داد، ابروانش را تیک مانند بالا پرانده سوی پیشانیِ کوتاه و روشنش سپس آرام گفت:
- تهِ آرامش و سکوت همیشه ختم میشه به یه غافلگیری، این نقشه همیشه بهتر جواب میده!