رعیت ارباب زاده به قلم زهرا خزائی
پارت صد و چهل و دوم :
دستم رو با چادری که توی کمرم بسته بودم خشک کردم و وارد خونه شدم،با دیدن زیور که بچه ها از سر و کول اش بالا رفته بودن،لبخندی زدم!
ای کاش الان ارباب اینجا بود و پسر هاش رو میدید!
بی توجه به زیور وارد غذا پزی کوچکی که داشتم شدم..
یکسال پیش،وقتی که دای زیور نزاشت توی خونه اش بمونم و ترس از گیر ارباب افتادن توی جونش افتاده بود،یه زن تنها و بی کس بودم یه زن حامله که جز زیور هیچ کس رو ندا
لطفا صبر کنید...
امیری
0من که بسیار مشتاقم بدون چه برسر آفتاب بخت ب گشته می ا د