اقیانوس سیاه به قلم ملیکا کاظمی
پارت هشتاد و دوم :
ناتاشا سینی نقرهای را روی میز چوبی میگذارد. بخار چای از فنجانها بالا میزند و بوی دارچین در فضا میپیچد، اما گرمای آن نمیتواند سرمایی را که در هوا معلق است، از بین ببرد. با لبخندی ساختگی، فنجانی را جلوی پیتر میگذارد و زیر لب میگوید: «گرمه، حواست باشه.»
پیتر اما حتی نگاهی به فنجان نمیاندازد. چشمهایش، مثل دو گودال بیپایان، سرد و خالیاند. لبخند بر لب دارد، اما آن لبخند
لطفا صبر کنید...

نفس
0ممنون ملیکا جون خسته نباشی خدا بخیر کنه ببینیم چی میشه