نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت صد و پانزده :
بهزاد دستی میان موهای بلند و آشفته‌ش کشید. نگاهش جایی میان گل‌های قالی پرسه می‌زد و صورتش کمی سرخ شده بود. صدایش هم لرزش نامحسوسی داشت و به حدی آرام بود که به زحمت شنیده می‌شد.
_ اون روزا مامان خیلی حالش بد بود. تو نبودی. بابا همه‌ی حواسش به مامان بود و عملا کسی منو تو خونه نمی‌دید. درسام سنگین بود. تایم زیادی از روزو سر کار بودم و وقتی می‌رسیدم خونه این‌قدر خوابم میومد که درس خوندن
لطفا صبر کنید...
