نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت صد و ده :
نمی‌دانست برای چندمین بار بود که از جا بلند می‌شد و پشت پنجره می-رفت تا به سهیل نگاه کند. ساعتی از نیمه شب گذشته بود اما او همچنان داخل آلاچیق مانده و انگار قصد برگشتن به فضای ویلا را نداشت. دلش مثل سیر و سرکه می‌جوشید. شیشه بخار گرفته و سفید شده بود. دستی روی آن کشید تا شاید با پاک کردن بخارها، بتواند قامت سهیل را ببیند اما بی‌فایده بود.
به طرف موبایلش رفت و بی‌توجه به ساعت، شماره‌ی
لطفا صبر کنید...
