نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت صد و هفتم :
ریزش اشک‌هایش در اختیار خودش نبود. دیگر تاب نیاورد. موزیک را قطع کرد و گوشی را روی مبل انداخت. صدای هق‌هق گریه‌هایش در خانه می-پیچید و تنهایی‌اش را بیشتر از قبل به رُخش می‌کشید. حسرت داشت. حسرت زندگی زیبایی که می‌توانست داشته باشد و خودش با دست‌های خودش آن را پس زده بود. غم کل وجودش را گرفته و تنهایی از همیشه خفقان آورتر شده بود.
نگاهش از پنجره به حیاط کوچک ویلا افتاد. احساس خفه‌گی
لطفا صبر کنید...
شکوه
0مهتاب خانم گلم عزیزم داشتیم بامرام حالا که تو این پارت آنقدر غصه بهار و خوردیم باید همچین جایی تموم بشه آیااااااااا اذیت نکنه دیگه یه پارت دیگه بزار من استرس گرفتم هیچ بلایی هم که سر سروش گور به گور نیاوردی که دلم خنک بشهههههههه