گیلاس های نارس به قلم نسترن جوانمرد

پارت دوم :

اما در چشم‌های حنا، با آن برق عسلی مایل به سبز، چیزی بود که تماشای شادی دیگران هم خاموشش نمی‌کرد. نه اندوهی عیان، که حسی مثل حبابی شیشه‌ای میان دل، چیزی از گذشته، یا شاید از دست‌رفته‌ای که هنوز در هوا پرسه می‌زد.
صدای پسربچه‌ای او را به لحظه بازگرداند:
- خانم حنا؟ می‌تونم یه قایق بکشم که از آسمون آویزون شده باشه؟ مثل یه خفاش!
او با خنده آرامی سر تکان داد.
- اگه دلش بخواد، چرا که نه گل پسر. قایقا هم گاهی خسته می‌شن از موج و می‌رن بالای آسمون تا یه کم نفس بکشن.
کلاس بوی زندگی می‌داد، بوی کودکی، بوی رنگ، و بوی زن جوانی که میان تابلوی ناتمام روز، قدم می‌زد بی‌آن‌که خودش را به رخ بکشد. حنا بود. آرام، بی‌هیاهو، درست مثل باد بعدازظهرهایی که از سمت دریا می‌وزد، بی‌صدا، اما زنده، و پر از روشنی. کلاس که تمام شد، صدای بسته‌شدن در، به آهی شبیه بود که از دهان دیوارهای رنگ‌خورده بیرون می‌آمد. بچه‌ها رفته بودند، بوی رنگ مانده بود و رد انگشت‌های کوچک بر پنجره‌ها.
حنا شال خاکستری‌اش را مرتب کرد، کیفش را برداشت و بی‌صدا از در کلاس بیرون زد. کوچه‌های بوشهر، مثل همیشه لبریز از آفتاب و تنبلی عصرگاهی بودند. آفتاب، دندان به دیوارهای سفید و زردرنگ انداخته بود. باد، از لای کوچه‌ی باریکی گذشت، مقنعه‌ی دخترکی را روی شانه‌اش انداخت و گلدان شمعدانی پیرزنی را تکاند.
حنا آهسته قدم برمی‌داشت. آل استارهای سبزش آرام با خاک گرم کوچه آشنا می‌شدند. صدای موج‌های دور، ضعیف اما پیوسته، مثل یک لالایی کهنه در گوشش بود.
موبایلش در جیب مانتوی نخی‌اش لرزید. حریر بود. نامش روی صفحه درخشید.
تماس را وصل کرد، بی‌وقفه، بدون مقدمه:
- سلام بر زیباترین حریر!
حریر با آن صدای همیشه محکم و کمی خسته‌اش گفت:
- حنا، وقت داری واسه حرف زدن؟
صدای حنا آرام و بی‌عجله بود.
- من که دارم راه می‌رم، هیچ کاری مهم‌تر از شنیدن صدای خواهرم ندارم.
چند ثانیه سکوت افتاد. بعد، حریر، بی‌دور زدن گفت:
- حال بابا خوب نیست... .
قدم‌های حنا کند شد. سایه‌ی لاغر تنش روی دیوار کج شد.
- چش شده؟
صدایش هنوز آرام بود، اما چیزی در درونش جمع شده بود، مثل ابری که پیش از باران، سنگین شود.
حریر آه کشید:
- کبدشه. همون درد قدیمیش برگشته. مامان داره خودشو می‌زنه به ندیدن ولی معلومه اوضاع خیطه! بیا حنا، اینجا بدون تو خالیه... .
حنا ایستاد. زنی از روبه‌رو، سینی نان گرم به‌دست، از کنارش گذشت و عطر نان تازه، لحظه‌ای همه‌چیز را به تعلیق برد.
گفت:
- کارهامو جمع و جور کنم، آخر هفته میام.
سکوت افتاد. بعد از چند لحظه، حریر، آرام گفت:
- حنا... تو یه‌جوری با بابا حرف بزن. یه‌جوری که آرومش کنه. من بلد نیستم... هیچوقت بلد نبودم مثل تو بابا رو متقاعد کنم!
حنا لبخندی اندوهگین زد. حریر، همان خواهر خشک و مستبدی که از کودکی بزرگ بود و خانمانه رفتار میکرد. همان خواهری که همیشه پشتش بود و میگفت باید به دل خود زندگی کرد اما خودش را قربانی خواسته های پدر و مادر کرد... .
مکالمه که تمام شد، آسمان بوشهر رنگ مایل‌به‌نارنجی گرفت. حنا دوباره به راه افتاد. در ذهنش اما، برگشته بود به کوچه‌ی قدیمی خانه‌ی پدری. به بوی چای عصرانه‌ی پدر، به قرص‌هایی که بی‌صدا مصرف می‌شدند، به سکوتی که همیشه میان آن دو حاکم بود و هیچ‌وقت، راهی برای شکستن نداشت. او حالا می‌رفت، آرام، مثل بادی که از دریا برخاسته باشد و بداند مقصدش جایی‌ست در دل خاطره، جایی دور، اما هنوز زنده.
بارانِ نیم‌ساعته، پیاده‌روهای سنگ‌فرشِ میدان شهرداری رشت را برق انداخته بود. برگ‌های خیسِ چنار هنوز از شاخه‌های بلند آویزان بودند و هر از گاهی قطره‌ای بی‌حوصله، از لبه‌شان می‌افتاد روی سر رهگذرانی که زیر چترِ نیمه‌باز، خودش را به قدم زدن و فکر کردن سپرده بود.
جلوتر، جایی نزدیک ساعت قدیمی، صدای ویولن، نرم و بی‌دروغ، از دل خیابان بلند شده بود. نه آن‌قدر بلند که کسی را از خواب عصرگاهی بپراند، نه آن‌قدر آهسته که گم شود میان همهمه‌ی میدان. صدایی که انگار لابه‌لای پنجره‌های رنگ‌ورورفته‌ی خانه‌های قدیمی پیچیده باشد و خاطره‌ای را صدا بزند.
مردمی که رد می‌شدند، ناخودآگاه، مکث می‌کردند. یکی پایش را جمع می‌کرد، می‌ایستاد. یکی نگاهش را از ویترین مغازه می‌گرفت، دنبال صدا می‌چرخاند. یکی لبخند می‌زد، بی‌آنکه بداند چرا.
زن میانسالی، دست دختر کوچکش را گرفت و آهسته گفت:
- بمون یه دقیقه گوش بدیم جانِ مادر. ببین چه قشنگ میزنن... .
پسری نوجوان، گوشه‌ی کیف مدرسه اش را بالا کشید و آرام نشست روی جدول پیاده‌رو. گوشی‌اش را گذاشت کنار، چشم دوخت به دختری با شال سرمه‌ای که ویولن را با چنان احترامی در آغوش گرفته بود، که انگار چیزی مقدس است.