خنا به قلم حنانه بامیری
پارت سی و هفتم :
رخشا... رخشا... انگار که تمامِ دنیا در این کلمه خلاصه شده بود.
و ناگهان تمامِ خشمِ فروخوردۀ سال‌ها، تمامِ آن حسادتی که به کوهیار داشتم، تمامِ آن دردهایی که از نبودنش، از نامردی‌هایش کشیده بودم، همه در آن لحظه مثل شعله‌ای آتشفشانی در دلم زبانه کشید.
کوهیار... چهرۀ کوهیار مثل یک هیولا در مقابل چشمانم ظاهر شد. همان خندۀ کج، همان چشم‌های بی‌تفاوت و من اینجا، در این خانۀ کوچک، در براب
لطفا صبر کنید...
محیا
1چقدر غصه م شد برای دامون. خیلی گناه داره